Yorucu bir günün sonunda ara vermiş asistanımla  çaylarımızı yudumluyorduk. Her damla çay hayata verilmiş mola gibi tüm sıkıntılarımızı , tüm yorgunluklarımızı  alıyordu sanki...
     Kapının çalınması ile toparlandIk.Kapı açıldIğında hiç alışkın olmadIğımIz bir manzara ile karşılaştık.Uzun boylu güler yüzlü bir bey yine kendisi gibi gulumsemesi tüm yüzünü kaplamış bir hanımı ellerini sıkı sıkı tutarak içeri soktu. Sanki kalpleri el olmuştu da ayrılmak istemiyordu.Koltugu göstererek buyur ettim.Yine elele ve kocaman gülümseyerek oturdular.
    "Hoşgeldiniz. Size nasıl yardımcı olabilirim?"
Kadın sevgiyle kocasının yüzüne baktI.Sen konuş der gibiydi.Gözlerindeki pırıltıda ona olan derin sevgi ve guven gizliydi.
    "Hoşbulduk.Eşim gebe.Kontrole geldik."dedi
ellerini biran olsun eşinin ellerinden ayırmadı
    "Eğer izin verirsen eşini muayene edeceğim.Korkma birşey olmayacak.Eşinin elini bırakabilirsin."dedim. Sözlerimdeki şaşkınlığı ve kinayeyi  hemen sezmişti.Gülümsemesi donuklaştı ve
    "Doktor hanım eşim görme özürlü.Gözleri sonradan kör olmuş.Doktorlar üzüntüden demişler.Çare bulamamışlar.Ben onu böyle sevdim.Yüreğini sevdim.Kendime ve ona söz verdim.Yaşadigi acilari unutturup onu hep mutlu edicem.Kimbilir belki bir gün mutluluktan gözleri açılır da yavrumuzu görür.Görmese de sorun değil benim gözüm ikimize de yeter. Onun için elini bırakamam."dedi.
Yaşadığım utanç ,hüzün, şefkat duyguları birbirine karıştı.
İnsanların birbirinin duygularını hiçe saydığı, en ufak bir sorunda ilişkileri bitirip yeni ufuklara yelken açtığı bu devirde böyle bir sevgi bağlılık beni derinden etkiledi.Islanan gözlerimi zorlukla utanarak gizkedim.