Belki de güne başlamanın en zor ve can sıkıcı kısmı sabah uyanmak.10 yıl öncesine kadar sabahları uyandığımda (uyanamadığımda) görünmez bir el beni yatağa çeker, uyku yumuşak kollarından beni bırakmak istemezdi.Yorganın o sıcacık insanı saran, güven veren ağırlığı altında sonsuza kadar kalmak isterdim.Hele oğlum doğduğunda başlayan uykusuz gecelerin sabahında ''Allahım bu çocuk ne zaman büyüyüp sabahları ona kadar uyayacak'' diye sızlanır dururdum.Nasıl bilebilirdim ki yıllar sonra sabahları kendiliğimden horozlardan önce uyanacağımı ve oğlumu okula göndermek için yatağından adeta kazıyarak kaldıracağımı!!Evet her sabah büyük ihtimalle sizler de aynı sıkıntıları yaşıyorsunuz.Önce şefkatli ses tonuyla başlayan uyandırma seromonisi bir süre sonra yerini çığlıklara bıraktığında o günden ne size ne de çocuğunuza hayır geliyor. Ben son bir aydır denediğim ve başarılı olduğum bir taktiği sizinle paylaşmak istedim.Her sabah ben''canııım ,aşkım , koçum oğlum sabah oldu kalk hadi'' cümlesine oğlumun verdiği yanıt ''homur homur biraz daha yaaaa'' deyip yorganını başına ve totosunu bana dönerek uyumaya devam etmek olurdu.Devamını siz de biliyorsunuz.Şimdi ne mi yapıyorum?''Oğlumm sabah oldu!Kalkma sakın! bak sana on dakika yatak keyfi veriyorum.On dakika geçince kalkarsın''diyorum. İnanılmaz işe yaradı.''Sabah oldu! kalkma! yatak keyfi yap!'' anahtar sözcüklermiş.Bendeki kilidi açtı.Umarım sizde de işe yarar.