Düşünüyorum da ''Fedakarlık '' bir tür bencillik mi acaba?Tabi ki hayıır dediğinizi duyar gibiyim.
Fedakarlık hep en çok sevilene yapılır değil mi?Karşılık beklemeksizin.Severek ,isteyerek büyük bir mutlulukla.Amaç hep aynıdır.Sevileni mutlu etmek.Yalnız  bu amaç bazen istemeden sapar.Sevileni bugün değil de ,gelecek günlerde mutlu etmek için hazırlık yapmaya,güzel bir gelecek için çabalamaya dönüşür''.Ne var bunda ?Kötü bir şey mi?Bugün dişini sıksın yarın rahat eder. Peşinde o dershane senin ,bu hoca benim koşuşturmaktan perişan oldum.Hiçbir sosyal hayatım kalmadı.''derken aslında neye hizmet ediyoruz?Kim mutlu oluyor?'  ''E ne yapalım burası Türkiye oyunun kuralı bu'' da diyebilirsiniz ve haklısınız da.Bugün oğlum okulda hocaların derste espri yapmayı yasakladığını bu yasağa uymayan bir öğrencinin uyarı kartı aldığını söyledi.(Hayatınızda umarsızca en çok katıla katıla güldüğünüz dönem ergenlik değilmidir?)Sınavları zora sokacak en ufak bir boşluğa bile tahammülü olmayan bir eğitim sistemi.Sorarsanız  onlarda  iki kat çalışarak, gülmeyi ve güldürmeyi unutarak fedakarlık yapıyorlar.Ben size ve kendime soruyorum.Biz ne yapıyoruz?Alt benliğimizde gizlediğimiz neler bizi bu ''fedakarlığa''itiyor?.Dürüst olalım.Ben işin içinden çıkamadım.Yorumlarınızı bekliyorum...