Oğlumu dershanesinden alıp taksi beklemeye koyulduk.Üzerimizde bahar kıyafetleri ,İstanbul havasına güvenmenin bedelini   çiselemesi gitgide sağnağa dönüşen yağmurda ıslanarak ödüyorduk.Hava kararmıştı.Taksiler durup bizi almak yerine üzerimize su sıçratmayı tercih ediyorlardı.Üşümeye başlamıştık ve biraz daha ıslanırsak kesin hasta olacaktık.Tam ümidimi yitirmişken bir taksi durdu ve ''nereye gideceksiniz?''bile demeden bizi aldı.Binlerce teşekkürler ,dualar ederek taksisine bindik.Yollar arap saçına dönmüştü.Bizi taksisine aldığı için ,minnetle, sohbet açıp en azından yolda geçirdiğimiz zamanı keyiflendirmek istedim.Taksinin önünde genç bir kız ve genç bir oğlanın gülen yüzlü resimleri duruyordu.''Çocuklarınız mı?''dedim.''Evet.Canlarım''dedi.''Allah bağışlasın okuyorlar mı?''dedim.''Hepimizinkini bağışlasın.Okuyorlar.Büyük olan oğlum.Ege Üniversitesi Tıp Fakültesinde öğrenci.Senin oğlun kadarken girdiği kolej sınavlarında Türkiye 80.si oldu.Üstelik ne dershane ne özel hoca.Küçük kızım Hacettepe Üniversitesinde Tıp okuyor.O da kolej sınavlarında derece yaptı.İkisi de Galatasarayı kazandığı halde ezilirler diye yollamadık.Daha iddiasız bir anadolu lisesine kaydettik.Ben geceleri taksicilik yapıp okuttum ikisini de .Onlar da emeklerimi boşa çıkarmadılar sağolsunlar.''dedi.''İnanamıyorum.Size de eşinize de helal olsun.Biz özel okul,dershane,özel hoca tutuyoruz da pek birşey olduğu yok.''dedim.''Eşim ,çocuklarım çok küçükken öldü.İkisi de anasız büyüdüler.Ben gündüzleri onlara bakıp gece çalışarak ,kimseden yardım almadan büyüttüm onları.Geceleri de onlar birbirlerinin hem anası hem babası oldular.Her sınav öncesi gidip analarının  mezarı başında dua ettiler.Hayatımız öyle büyük bir sınavdı ki girdikleri sınavlar onlara çocuk oyuncağı gibi geldi.Her sınavda derece yapıp burs aldılar.Allah büyük.Hep ağlatmaz ya bazen de güldürür işte böyle..''dedi.Cevap veremedim.Boğazımda bir yumru, gözlerimden süzülen yaşlarla yüzümü dışarıda yağan yağmura çevirdim.