Masamı toparlayıp tam çıkıyordum ki  telefonum çaldı.Randevusu olmayan eski bir hastam gelmişti.Oğluma sözüm vardı.Birlikte dışarı çıkacaktık.Gelmesine birkaç dakika vardı ve beklemeyi hiç sevmezdi. Tam tereddütler içinde kıvranırken kapım açıldı."Biliyorum randevum yok Bilgi Hanım ama önemli olmasa inanın sizi zor durumda bırakmak istemezdim"dedi. Aklımdan geçenleri okumuş gibiydi.Birden utandım ve gülümseyerek"Buyrun buyrun hoşgeldiniz.Oturun lütfen.Şimdi dosyanızı açıp bakarım"dedim.Ben koltuguma o karşıma oturdu.44yaşındaydı.Bir yıl önce tüp bebek tedavisi için bana gelmişti.Bir çocuğu olduktan sonra pekçok düşüğü ve başarısız tıbbi tedavileri olmuştu.Muayenesini yaptıktan sonra ihtimaller üzerinde konuşmuştuk.Gebe kalma şansı çok düşüktü ama o yine de denemek ,kızını kardeş sahibi yapmak istiyordu.Eşi de aynı fikirdeydi.Bazı tahliller istedim ve sonuçlarla beraber tedaviye başlamaya karar verdik.Aradan aylar geçmesine rağmen ne o ne de eşi birdaha gelmedi.Şimdi karşımda benim dosyayı okuyup bitirmemi bekliyordu."Eee Nesrin Hanım!Bir yılı aşkın süredir kayıpsınız.Tüp bebek tedavisine nihayet karar verdiniz demek"Belli belirsiz bir gülümseme geçti yüzünden."Gerek kalmadı.Ben kendiliğimden gebe kaldım."dedi."Aaaa çok sevindim.44 yaşında,sizin durumunuzda mucize gibi!"dedim sevinçle ama o hala son derece sakin görünüyordu.Sanki ben gebe kalmıştım ve o bana haber veren doktordu."Yıllardır istediğin bişey bu ama ben seni çok mutlu ve heyecanlı niye görmüyorum?"dedim."Ah  Bilgi Hanım yasadıklarımdan sonra değil sevinmek buraya gelmem bile çok zor oldu."dedi.Ben merakla"Hayrola kötü birşey mi başına geldi."deyince anlatmaya başladı"Gecen yıl siz bize tahlilleri verdiniz ya o sırada annem ve babamı da kontrole getireyim dedim.Annem meme kanseri babam yemek borusu kanseri teşhisiyle acil ameliyata alındı.Ben kendimi unuttum.Eşimle beraber annem ve babamın kemoterapileri için aylarca koşturdukŞükür şimdi ikisi de iyi.Hersey yoluna girdi diye kızım eşim ve ben tatile çıktık.Dinlendik,eğlendik,hiçbirşey düşünmedik.Bu arada gebe kalmışım sanırım.Dönüşte eşimin böbrek taşı ağrısı tuttu.Uçaktan iner inmez doktora gittik.Gerçekten de taşı vardı ve düşüremediği için kırılması gerekiyordu.Taş kırılmadan önce eşime rahatlaması için yanlış ilaç vermişler.Eşimin kalbi durdu.2 hafta önce onu kaybettik.Ben bu telaşın içinde adetimin geçtiğini anlamadım tabi.Kızım bana  bu sabah'anne rüyamda babamı gördüm.Kucağında kardeşim vardı'dediğinde gecikmemi hatırladım.Test yaptırdım.Gebeymişim.Bu mucize eşimin bize bıraktığı bir armağan"dedi.O kadar güçlü bir duruşu vardı ki gözlerimden taşmak üzere olan duygularımdan utandım.Gülümsemeye çalışarak"İnanılmaz şeyler yaşamışssınız.Gerçekten çok güçlüsünüz.Allah sabırlar versin.Gelin bu mucizeye beraber bakalım"dedim.Birlikte muayene odasına geçtik. Hazırlandı.Ultrason aletini yerleştirdiğimde başka bir sürpriz bizi bekliyordu.Gebeydi ama  gebelik kesesi eski ameliyat yerine yapışmıştı.Bebeğin yaşaması olanaksızdı ve annenin hayatı için çok riskli bir durumdu.Bu haberi nasıl vereceğimi düşünürken o gözlerimdeki hüzünden herseyi anlamıştı Acıların olgunlaştırdığı bedeninin taşıyacağı yük sanırım dolmuştu ve hiçbir haber artık onu sarsamıyordu."Size güveniyorum Bilgi Hanım.Gerekli olan neyse yapın.Kızım için yaşamam gerek"dedi ve  ağlamadı...