Kapıdan girdiğinde tanıdık bir ifade vardı yüzünde.Umutsuzluğun, yorgunluğun ifadesi.Sen de çare olacak mısın? Kimler denemedi ki? ifadesi.Konuştuk.Yıllarca bebek sahibi olmak istemişti.Bu arada zaman geçmiş , yumurtalarındaki yumurtalar tükenmeye başlamıştı.Tıbbın denenmesi gerekli tüm tedavileri yapılmış fakat bebek sahibi olamamışlardı. Muayenede diğer doktor arkadaşların haklı olduğunu gördüm.Yumurtalıklarda gebe kalması için gereken yumurta sayısı gerçekten yok denecek kadar azdı. Tedaviye başladık ama elimizdeki tek yumurta erken çatladı ve iptal oldu. Dünyada , çalışması sadece Amerika'da başlayan çok yeni bir yöntemi önermekle önermemek arasında tereddüt ettim. O kadar mutsuzdu ki , yüzünü görünce dayanamadım ve öneri ağzımdan dökülüverdi. Biliyordum ki insanı hayata bağlayan en önemli şey umuttu ve bu bilgiyi ondan saklayamazdım. Tedaviye başladım.İki ayın sonunda inanılmaz bir yol katettim. Yumurtalar belli bir sayıya ulaştı ve tüp bebek serüveni başladı.Her aşamada en az hastam kadar heyecanlıydım.Başarıyla aşılan her zor adım hayatımın en güzel anları oldu.Yumurtaları topladım.Dış ortamda 5 gün yaşatmayı başardık.Oldukça kaliteli embriyoları anne adayımıza naklettim.Zorlu bekleme süresi 12 gün sonunda bitti.Dün gebe olduğu haberini  mutluluk çığlıklarıyla aldık.Umarım bebekleri kucaklarına da vermek bana kısmet olur. Darısı tümisteyenlerin başına...